Page 19 - Athens-Attica_72ppi

This is a SEO version of Athens-Attica_72ppi. Click here to view full version

« Previous Page Table of Contents Next Page »

Α

μφιθεατρικός, δηλαδή εκείνος που έχει σχήμα… θεάτρου. Το θέατρο ως χώρος, στην Αθήνα, χρησίμευε για παραστάσεις, θρησκευτικές τελετουργίες, αγώνες μουσικής και ποίησης, συ-νελεύσεις του δήμου ή της βουλής της πόλης - κράτους ακόμα και ως αγορά. Υπόδειγμα αντιπροσωπευτικού αρχαίου θεάτρου, με «ορχήστρα», «κοίλο», «σκηνή», θεωρείται αυτό του Διονύσου, κάτω από την Ακρόπολη. Τα πρώτα στοιχεία θεατρικού διαλόγου εμφανίστηκαν στις θρησκευτικές - λατρευτικές λειτουργίες προς τιμήν του θεού Διόνυσου, ο οποίος κατά τον Ευριπίδη «βασιλεύει στα τσιμπούσια, ανάμεσα στα λουλουδένια στεφάνια, ζωηρεύει τους εύθυμους χορούς στους ήχους της φλογέρας, προκαλεί τρε-λά γέλια και διώχνει τις μαύρες έγνοιες…». Η επίδραση του Διονύσου στην έμπνευση των δημιουργών προφανώς ήταν αναγκαία αφού, όπως έλεγε μεταξύ άλλων επί του θέματος ο Πλάτωνας, «οι λυρικοί ποιητές, όμοιοι με τους Κορύβαντες που χορεύουν μονάχα όταν είναι έξαλλοι, δεν βρίσκουν στη νηφαλιότητα τους ωραίους στίχους τους. Πρέπει να μπουν μες στην ψυχή τους η αρμονία και το μέτρο και να την μεθύσουν… Η δύναμή τους, τελειώνει με το παραμίλημά τους…».

Εξελικτικά, λοιπόν, αρχικά επικράτησε ο «διθύραμβος», ένα λατρευτικό τραγούδι που έψαλλε ομάδα ανδρών ή αγοριών με τη συνοδεία αυλού, στις διονυσιακές γιορτές. Με τα χρόνια μεταλλάχτηκε σε ξεχωριστό λυρικό και χορευτικό καλλιτεχνικό είδος, που τον 7ο αι. π.Χ. εξέφραζε την επιθυμία του λαού να κερδίσει μια καλύτερη πολιτική και κοινωνικοοικονομική θέση, κόντρα στην ισχύ της αριστοκρατίας και οδήγησε στη γένεση της τραγωδίας. Στην Αττική και στα μεγάλα Διονύσια ο διθύραμβος δοξάστηκε, όπως και οι τραγωδίες, οι κωμωδίες και τα σατυρικά δράματα, δηλαδή οι εύθυμες παραστάσεις όπου τον «χορό» αποτελούσαν οι σάτυροι - ακόλουθοι του Διονύσου.

Τα χρόνια της ακμής της Αθήνας, το θέατρο από άποψη καλλιτεχνικής έκφρασης, θεματολογίας, κατασκευής και διαρρύθμισης χώρων, οργά-νωσης παραστάσεων, έφτασε στο απόγειό του. Διά θεσμού προσφερόταν δωρεάν για όλους τους πολίτες και όσο για τις δαπάνες της παράστασης τις αναλάμβαναν εύποροι πολίτες - «χορηγοί». Η διοργάνωση των παρα-στάσεων ήταν υπόθεση του κράτους, ενώ οι θεατρικές παραστάσεις είχαν διαγωνιστικό χαρακτήρα. Τους ρόλους, ερμήνευαν μόνο άνδρες φορώντας μάσκες ανάλογες με τις ανάγκες της παράστασης. Με τον καιρό εμφανί-στηκαν και… επαγγελματίες ηθοποιοί, ενώ χτίστηκαν μεγάλα, σημαντικά θέατρα και σε άλλες περιοχές εκτός Αττικής, όπως της Επιδαύρου και της Εφέσου. Με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την ελληνιστική εποχή που ακολούθησε, το αρχαίο ελληνικό θέατρο εξαπλώθηκε και επέ-δρασε τόσο στο ρωμαϊκό θέατρο, όσο και στην Αναγέννηση και στην εποχή του Διαφωτισμού μέσα απ’ τις παγκόσμιες και πανανθρώπινες αλήθειες που εξέφρασαν τα έργα των μεγάλων Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων.

A

mphitheatrical, means: in the shape of a theatre. Theatres in Athens served as places where plays were performed, religious rituals and music or poetry competitions, parliament or city council gatherings, and even served as a forum. A typical example of an ancient Greek theatre with an “orchestra”, “koilon” and “skene” is that of Dionysus, located next to the Acropolis.

The first theatrical dialogues were heard during festivities in honour of Dionysus who according to Euripides: “reigns in banquets, among wreaths of flowers, joyous dancing to the sound of pipes and laughter, where he keeps away sad thoughts…”

Dionysus inspired the creators of theatrical art. Plato said: “lyrical poets resemble Corybants who dance only when they are furious; they can’t find their beautiful verses in sobriety. Their soul needs to be intoxicated by harmony and proportion… their strength is exhausted in their delirium…”. Theatrical evolution began with the “dithyramb”, a devotional hymn to Dionysus sung by a group of men and boys accompanied by pipes. With time it evolved into a special kind of art which combined lyricism and dancing to express the people’s need for higher political, social and economic ranking against aristocracy, which lead to the appearance of tragic play. In Attica, during the “Great Dionysia” festivities, the leading role belonged to all cheerful performances where the chorus comprised 50 satyrs (Dionysus’ followers) such as the dithyramb, tragic plays, comedies and satiric dramas.

During Athens’ Golden Age, performing arts reached their pick in regard to artistic expression, chosen themes, set construction and arrangement, and organizing events. All citizens had access to the shows while the expenses were covered by the wealthy castes, the “Horegoi” (Sponsors). The state was responsible for organizing events in the form of performing competitions. The actors were all men in masks and costumes to suit the story. In time, we have the appearance of professional actors and the construction of new bigger theatres outside Attica, as in Epidaurus and Ephesus. Later during the Hellenistic era with Alexander’s conquests, the ancient Greek theatre expands.

Plays made by the great Greek playwrights, revealing secrets of every human soul and telling truths for all mankind, influenced the later Roman theater as well as that of the Renaissance and the Enlightenment.

Page 19 - Athens-Attica_72ppi

This is a SEO version of Athens-Attica_72ppi. Click here to view full version

« Previous Page Table of Contents Next Page »